“Speelplein in de zomer? Gewoon DOEN!”

Als kind speelde Pieter al op Speelplein Galbergen. Vandaag is hij pleinleiding. Wat begon als zomers vol bosspelen, vrienden en ravotten, groeide uit tot een engagement dat hem mee gevormd heeft. “Buiten spelen met kinderen, tijd doorbrengen met vrienden, samen activiteiten verzinnen, veel te veel Fanta drinken en kebabs eten: dat is het leven!”

Pieter is 23 jaar, woont in het Centrum en studeert industriële wetenschappen – elektromechanica aan de UHasselt in Diepenbeek. Over de vraag waarom hij zich engageert voor Speelplein Galbergen, en bijvoorbeeld niet als jobstudent aan de kassa van de GB zit, moet hij niet lang nadenken:

“Zomervakantie = Speelpleinen. Zo simpel is het”, lacht Pieter. “Ik heb nooit iets anders overwogen. Ik startte bij de KSJ en volgde later mijn vrienden naar de scouts van Mol-Centrum. Eén scoutskamp was niet genoeg om me bezig te houden in de zomer en dus kwam ik bij de Speelpleinen terecht. Ik groeide door van lid naar hulpanimator, animator, hoofdanimator, materiaalverantwoordelijke en uiteindelijk pleinleiding. Ik ben de tel kwijt hoeveel jaren er ondertussen verstreken zijn.”

Ervaring en zelfkennis

“Tijdens al die jaren Speelpleinen leerde ik enorm veel over mezelf. Zo leerde ik dat ik spontaan mag zijn. Ik was lang ‘die stille jongen op de achtergrond’. Op Speelplein Galbergen kwam ik erachter dat ik echt een grote flapuit ben, en dat ik kinderen en andere animatoren het best meekrijg als ik mezelf gewoon smijt. Fouten maken mag, want uit fouten leer je zó veel.”

“Vroeger zat ik vaak vast in mijn hoofd. Ik dacht vaak te lang na: Hoe doe ik dit het beste? Wat kan ik beter doen? Zou ik dit niet anders doen? Maar nu zeg ik vaak tegen mezelf: Genoeg tijd gespendeerd aan denken. Nu gaan we gewoon DOEN. Iets wat ik geleerd heb op de Speelpleinen, maar wat ik elke dag gebruik in het dagelijks leven.”

Competitie als energie-gever

Pieter gaat verder: “Ik leerde ook dat ik van niets zo’n energie krijg als van competitie tussen animatoren (lacht). Als een animator met een groep kinderen naar me toekomt en me uitdaagt, kan ik me echt gooien om te winnen. Het is superfijn dat dat gewoon kan op de Speelpleinen. Uitdagingen verzinnen, wedstrijdjes opzetten: die spontaniteit is de kern van onze werking.”

Impulsiviteit

Die spontaniteit zie je op verschillende niveaus. “Je hoeft bijvoorbeeld niet in te schrijven op voorhand, maar kan gewoon langskomen op de dag zelf. Dat zorgt ervoor dat er heel snel nieuwe gezichten in je groep zitten. Dat vraagt wat aanpassingsvermogen, maar zorgt ook voor originele en creatieve activiteiten.”

Voldoening

“Samen met je vrienden ervoor zorgen dat kinderen een leuke tijd beleven, is het mooiste wat er is."

“Je bouwt ook echt een band op, je ziet kinderen (op)groeien. Zo begeleidde ik een kind van kleuter tot ver in de lagere school. Zo fijn om te doen! En volgens mij uniek aan het jeugdwerk.”

“Kinderen zijn ook zo onvoorspelbaar en dynamisch! Ieder kind is uniek in interesses en noden. Het ene kind heeft een grote fantasie en trekt je graag mee in hun eigen speelwereld, terwijl andere kinderen graag fysiek worden geprikkeld. Daarop leren inspelen is uitdagend, maar geeft enorm veel voldoening.”

Kom gewoon eens meedoen!

Zin gekregen om een dag mee te draaien als animator?

Straffe verhalen voor het leven

Je houdt er in ieder geval straffe verhalen aan over:

“Tijdens mijn stage als hoofdanimator waarschuwde mijn begeleider me dat ik beter op mijn sleutels moest passen. Eén ervan paste immers op de kast waar de kassa in zat, dus die mocht ik zeker niet kwijtraken. Telkens ik ze ergens liet rondslingeren, pakte mijn begeleider ze af en kreeg ik een kleine preek. Maar op de laatste dag dacht ik dat ik slimmer was. Ik hield mijn sleutels goed bij en zorgde dat niemand dus aan de kassa kon.”

“Op een bepaald moment riep iemand: Pieter, de kassa is gestolen! Ik was ervan overtuigd dat dat niet kon, want ik had de sleutels. Ik stapte vol vertrouwen naar de kast, klaar om te bewijzen dat ik alles onder controle had. Maar toen ik mijn sleutel in het slot wilde steken, prikte ik gewoon in de lucht. De kast stond er niet meer. De andere animatoren hadden het loodzware ding stiekem een paar meter verplaatst en er een doek over gegooid. Zo leek de kassa dus alsnog gestolen. Ik stond meteen weer met beide voeten op de grond en kreeg minutenlang de slappe lach. Het ideale voorbeeld van de sfeer tussen animatoren!”