Wereldhumanismedag/De langste tafel

Deze bijeenkomst is letterlijk tafels vol lekkers, dranken en gesprek. Het is vooral ook een symbolische gelegenheid waar iedereen op een laagdrempelige manier kan aanschuiven: de buurman die worstelt met rouw, de studente die twijfelt aan haar toekomst, de nieuwkomer die taal én vriendschap zoekt. Elke locatie geeft er zijn eigen creatieve draai aan: van een buffet geserveerd op een strijktafel tot een mobiele bakfietslunch of een potluck aan het kanaal.

Die gedeelde maaltijd is meer dan gezelligheid: ze grijpt terug naar oeroude praktijken zoals de potlatch, een ceremoniële giftcultuur bij inheemse volkeren langs de Pacifische kust van Noord-Amerika. In die traditie was overvloed geen statussymbool, maar een morele plicht: wie had, deelde — niet uit paternalisme, maar als bevestiging van onderlinge verbondenheid. Ook vandaag blijft dat een krachtig beeld.

Eten breekt het ijs, luisteren bouwt vertrouwen, dialoog smeedt gemeenschap. Daarom blijft vrijzinnig humanisme ook dit jaar radicaal sociaal: we organiseren ontmoetingen in plaats van muren, gesprekken in plaats van loopgraven. Die sociale inzet kan nooit losstaan van politieke moed. Want solidariteit zonder rechtvaardigheid is ontoereikend.